|
|
|
BERNHARD CHRISTIANSEN NAAR WK POETRY SLAM
|
|
 |
|
|
|
|
|
Dichter Bernhard Christiansen, winnaar van het NK Poetry Slam 2007, neemt tussen 27 en 31 mei voor Nederland deel aan de Wereldkampioenschappen Poetry Slam in Bobigny, dichtbij Parijs. In totaal hebben 16 landen een afvaardiging naar het WK gestuurd. De kwalificatierondes verdeeld over vier dagen monden zaterdag 31 mei uit in een finale waarin de twee beste dichters van het festival het tegen elkaar opnemen. De verrichtingen van Nederland op het WK Slam zijn te volgen via deze pagina.
Meer info: Officiële site WK Poetry Slam 2008
|
|
|
Programma WK Poetry Slam
dinsdag 27 mei:
16.00 uur: Optreden van de Nederlandse afvaardiging op lokale basisscholen
19.00 uur: Opening
20.30 uur: Optreden tijdens de eerste ronde (16 kandidaten)
22.00 uur: Optreden tijdens de tweede ronde
woensdag 28 mei:
19.00 uur: Derde ronde (8 kandidaten)
20.30 uur: Vierde ronde
donderdag 29 mei:
20.30 uur: HALVE FINALE (4 kandidaten)
zaterdag 31 mei:
20.30 uur: FINALE WK POETRY SLAM 2008
Deelnemers WK SLAM ' 08
Arik Eber - Israël | Bernhard Christiansen - Nederland | Comrade Fatso - Zimbabwe | Danny Sherrard - Verenigde Staten | Barcella - Frankrijk | Daniel S. Solis - Mexico | Deanna Rodger - Groot Brittannië | i Jean Sebastien Larouche – Canada | Olivia Bergdahl - Zweden | Dominik Rokosz - Polen | Peter Dyreborg - Denemarken | Sari Mäki-Penttilä -Finland | Sebastian Rabsahl - Duitsland | Tsiky - Madagascar | Zolani Mkiva - Zuid-Afrika | Big Gym - Gabon
Bobigny... wijk der wereldkampioenen
26 Mei
Vanavond brak het moment aan waarop ik oog in oog mocht staan met de groten der groten. Werkelijk uit alle hoeken van de wereld zijn vandaag nationale slamkampioen samengekomen. Niet onvermeld mag natuurlijk blijven Bernhard, "onze Bernhard" (in de woorden van de Utrechtse literatuurpaus Fagel), Christiansen, die in december vorig jaar met die landelijke eer mocht strijken.
Iets vreemds had het wel, hoe ik hier vanavond met deze landskampioenen in een volstrekt verlaten uithoek van Parijs iets wat nog het meest op vliegtuigvoedsel lijkt moest verteren. Als ik éven dreigde te vergeten "waarom hier en met wie" had die ontmoeting meer weg van een campinguitje ergens in een buitenwijk van Rotterdam dan werkelijk de crème de la crème van de internationale slamscene. Maar goed, zodra plaatselijk organisator Pilot le Hot zich liet zien, een dominante doch vriendelijke verschijning, was ik me weer ten volste bewust van wat hier, in Bobigny, uitgevochten moet gaan worden: wie mag zich World Slammer 2008 gaan noemen?
Morgen meer, nu nog zien terug te komen vanuit hartje Parijs naar Bobigny. Ik reken op een reis van een uurtje of twee. Welterusten.
Nog een paar uur...
27 Mei
Opnieuw verslag vanuit le Bobigny... waar ik mij gisteren niet aan durfde te wagen, durf ik nu wel: een klein voorstelrondje met wie Bernhard Christiansen hier de strijd aan moet.
Meest opvallende verschijning is - buiten Le Hot uiteraard - Daniel S. Solis, een grote Amerikaans sprekende Mexicaan uit Nieuw-Mexico. Dan is er de Deen Peter Dyreborg met in zijn spoor een Deense cameraman, die zich zo nu en dan afzondert voor een telefonisch radio-interview. Verder is er de 17-jarige Tsiky uit Madagascar, de jongste uit de rij, iZrEAL uit Toronto/Canada, de Engelse Deanna Rodger, Marc Smith uit Chicago, de Zweedse Olivia Bergdahl, Dominik Rokosz uit Polen, Arik Eber uit Israël, Comrade Fatso uit Zimbabwe (die tevens met zijn basgitarist te bewonderen zal zijn op Poetry International in Rotterdam dit jaar), Sebastian Rabsahl uit Duitsland, Zolani Mkiva uit Zuid-Afrika, de Finse Sari Mäki-Penttilä en Barcella uit Frankrijk. En daar dan tussen natuurlijk Bernhard Christiansen.
Behoorlijk gemeleerd gezelschap en dat is op zichzelf al een wandelende PR-machine. Vanochtend vroeg werd daar dan ook gretig gebruik van gemaakt: met grote dozen flyers en posters belaadde Le Hot zijn slammers (ja, zo voelt dat een beetje, Le captain onder wat matrozen) om vervolgens zoveel mogelijk reizigers te up to daten: vanavond is de grote eerste avond, de eerste ronde van de World Slam 2008! Ik ben nu vrij zeker dat heel Bobigny hiervan op de hoogte is, nu is het afwachten in hoeverre men hier vanavond daadwerkelijk getuige van gaat zijn... Ik blijf me hoe dan ook bewonderen over de de bedreven Le Hot en zijn gevolg die hier met grootse bevlogenheid aan het werk zijn.
Meer valt er nu ook niet te zeggen. Nu de tramritjes door de buitenwijken van Parijs alsook de poëzietour langs basisscholen voorbij zijn, is het wachten op de inauguratie. Vanavond om 19.00u gaat dat gebeuren. Even kijken of Bernhard dan nog energie heeft en kans ziet een verslagje te doen...
A bientôt!
Regen en bliksem in Parijs
28 Mei
Er zijn er een aantal die zeer waarschijnlijk gisteren al aan de computer of laptop gekluisterd zaten... wel nu, excuses voor een al bijna weer oud nieuws: Hollande zal niet deelnemen aan de halve finale...
Over het hoe en wat van de avond gisteren zal Bernhard zelf het een en ander vertellen. Wel wil ik graag kwijt dat het een bijzondere avond was met afwisselend goede tot zeer goede kandidaten (ik zeg nu met meer overtuiging dus de groten der groten). Een diverse avond, waar het publiek in de meest vreemde klanken gewenteld werd: het Zweeds van Olivia Bergdahl, New Mexican Spaans van Daniel S. Solis, Gabonees Frans van Big Gim, Birminghams Engels van de jonge Deanna Rodger en het voor mij inmiddels vertrouwde Duitsachtige Nederlands van Bernhard Christiansen. In de tweede ronde dan nog het Deens van Peter Dyreborg, Franse Madagascarachtige teksten van Tsiky, het Afrikaner van Zolani Mkiva en ter afsluiting Canadees-Franse klanken van de heer uit Quebec...
Goed, uiteindelijk zijn de volgende vier kandidaten geselecteerd: Deanna Rodger (Engeland), Big Gim (Gabon), Tsiky (Madagascar) en de heer uit Quebec (zijn naam is ononthoudbaar, excusez-moi) die morgenavond in de halve finale zullen staan.
Dan nu het woord aan Bernhard. Blijf trouwens wel gewoon dit weblog volgen. Er volgt nog een interview met Pilot le Hot ("Mais oui! Le poeziesierkuuuz! Bien sûr!") en uiteraard blijven wij deze World Slam vanuit Bobigny op de voet volgen.
Sierlijke panda tussen kunstschaatsers
Voila, een paar uur later. Dank voor de belangstelling en het medeleven. Gisteren was vooral een vermoeiende dag. Optredens in tram, tijdens de lunch, op school, op een boot (waarbij ik die boot dan weer gemist heb, voor de school de gewijzigde tijden niet heb doorgekregen), opening, officieel optreden. Overwoog niet voor niets vantevoren om ter voorbereiding op Parijs een taalcursus in Engeland te doen.
Het is wel boeiend hier omdat de omstandigheden totaal anders zijn dan bij een slam in Nederland. In Nederland kom je van alles tegen, hier is het niveau veel hoger, wij zijn een vreemd groepje anoniemelingen die in hun eigen land vaak bekend en soms zelf grote namen zijn, die hun kwaliteit in elk geval al lang bewezen hebben. Daardoor ontstaat er als basis een gevoel van gelijkwaardigheid, het is niet makkelijk om je geheel en al loser te voelen als je een volgende ronde dan maar niet hebt gehaald.
Lastig vond ik het feit dat je je lang vantevoren op 6 gedichten vast moest gaan leggen (die dan vertaald moesten worden enzovoort). Ik ben eraan gewend om ter plekke afhankelijk van sfeer en omstandigheden dingen overboord te gooien, mijn voordracht aan te kunnen passen. Graag had ik 2 of 3 van mijn teksten nog eens vervangen maar ja, nu zat ik vast aan de keuze van 3 maanden geleden, alleen de volgorde van gebruik valt voor mij nog te bepalen.
Ik ben binnen de wedstrijd hier weer eens een vreemde eend, of ik de enige vreemde eend ben weet ik nog niet. Zoals ook wel een beetje verwacht kom je hier vooral traditionele poetry-slam tegen, veel nadruk op ritme, expressie en emotie. Ik ben van het understatement, de droge humor, de tekst, mijn performance kan wel sterk zijn maar is van een hele andere orde, ik ben een sierlijk zittende panda tussen drukke kunstschaatsers. Ik ben niet kansloos maar ik moet voor mijn gevoel op mijn eigen terrein wel drie keer zo goed zijn om een aan kunstschaatsers gewende jury te kunnen overtuigen. Typisch ook wel de splitsing, net niet voldoende punten om een ronde verder te komen, wel weer verschillende mensen (ook mededichters) die achteraf verklaren dat ze mij het beste vonden en hoe jammer. Het is gewoon waar je de focus gaat leggen, of je toevallig voor mijn taal en humor erg gevoelig bent of dat je vooral oog hebt voor meer klassieke poetry-slam-kwaliteiten. Ik denk trouwens dat ik best een ronde verder had mogen komen maar dat ik met mijn keuze van teksten (en de met hun verbonden performance) terecht geen kans had gemaakt om de wedstrijd ook te kunnen winnen. Vind het eigenlijk vooral jammer dat dit nu mogelijk een eenmalige zaak is, zou leuk zijn als het een opstap kon zijn om vaker in een internationaal circuit op te treden, om hierin te kunnen groeien.
Poëzie in de klas
29 Mei
Even vanuit Parijs. Na een hilarische middag waar Bernhard voor drie volle klassen Parijzenaartjes de groentejongleur voordroeg. We gingen, gewapend met tolk, op pad met de New-Mexican Daniel en Israeliër Arik, om daar getuige te zijn van optredens van grote, volwassen slammers en kleine, slammerstjes-in-spe.
Overweldigend alleen al was het moment waarop zestig kinderstemmen
"Bernaar! Bernaar! Bernaar!" brulden nog voor hij ook nog maar 1 woord gesproken had. Alsof ze hier te doen hadden met de Michael Jackson van de poëzie, of waarom ook niet, de winnaar van le Grand Slam de Poesie. Terwijl de man die hier voor hen stond toch echt een volstrekt onbekende was, die hun taal niet eens sprak. En blijkbaar was die combinatie dus ruim voldoende voor het ongekende popstergehalte die deze ontmoeting had.
Bijzonder bovendien vond ik de overtuigingskracht en zelfverzekerheid waarmee achtjarigen hier poëzie voordragen. Daar zal zeker wel wat Frans chauvinisme achter zitten, maar dat maakt het daarom niet minder interessant. Hoe doen die Hollanders dat eigenlijk?
Nu rennen naar de halve finale!
Tja
Ups.
Tot eergisteren (inklusief mijn eigen uitschakeling) hadden Wieke en ik de neiging om de wedstrijd redelijk serieus te nemen, dat is inmiddels wel veranderd. Gisteren pas erachter gekomen wat het eigenlijk voor jury is, hoe dat onderdeel hier werkt.
De jury bestaat uit 5 steeds wisselende willekeurig gekozen personen uit het publiek die hun cijfers tussen 1 en 10 na elke voordracht omhoog gaan houden. Dit kan bij wijze van toeval werken. De andere kandidaten van mijn voorronde waren ook vrij goed en ik had het gevoel dat de jury serieus haar best deed, gewoon dan maar een andere focus had (eentje van de 5 gaf mij ook weer wel al vanaf het begin hoge cijfers).
Gisteren met het meemaken van de derde en vierde voorronde is het respect helaas verdwenen. Een gedeeltelijk brallerig en hysterisch publiek dat met hun publieksjury de met afstand slechtste dichters en performers kiest, de Fransman Barcella die op een ontzettend gekunstelde oubollige manier zijn grappig bedoelde man-vrouw-vreemdgaan-enzovoort-verhaaltjes vertelt, heel irritant en aanstellerig over-acteren. Op de tweede plaats de Duitser Sebastian Rabsahl met ritmische opsommingen en wat typische handbewegingen zonder al te veel diepgang, te technisch en te vlak wat mij betreft. Deze twee wonnen het dus makkelijk van een ingetogen Finse Sari Maeki-Penttilae (met aardige teksten en een geloofwaardige performance) en van een boeiende maar ietwat vreemde en minder luchtige Arik Eber uit Israel.
In de vierde ronde wordt het zo mogelijk nog absurder, de jury strooit willekeurig negens en tienen rond, het (overigens op woensdag dun gezaaide) publiek schreeuwt en joelt alsof er een of andere voetbalwedstrijd heerst. De resultaten zijn deze keer wel minder verrassend, de charmante macho Comrado Fatso uit Zimbabwe wint met simpele teksten en veel poeha samen met Danny Sherrard uit de VS. Danny is van de klassieke stand-up-poetry in de betere zin. Snel, intelligent, onvoorspelbaar, beetje raar, een geloofwaardige en boeiende performer (ook al is de stijl dan niet mijn smaak). Aan de andere kant de Pool Dominik Rokosz die er slordig gekleed maar even langskomt om zijn gedichtjes te doen, prettig onpretentieus en sympatiek maar als performer duidelijk van een minder niveau. De vierde kandidaat heeft zich nog overtuigender uit de wedstrijd weten te katapulteren; de Canadees iZreal kreeg best hoge cijfers maar toonde zich als meester in het verzamelen van strafpunten, drie keer achter elkaar droeg hij stout en onverschillig 5 i.p.v. 3 minuten voor. Zijn teksten beginnen grappig en prettig raar-energiek en worden met verloop van tijd geleidelijk meer irritant, bv een oneindige opsomming over wat hij allemaal haat, aan het eind een kleine aardige wending. Leuk voor een enkele keer maar als vast patroon wel slopend.
Er zijn gisteren verschillende discussies geweest over reglementen enzovoort, het gebruik van kostuums, het wel of niet mogen gebruiken van een andere dan jouw eigen taal, ook over de mogelijke nadelen wanneer de projecties van de vertalingen niet helemaal synchroon lopen. Het is vreemd om te merken dat de organisatie aan de ene kant haar best doet om pietluttig op het reglement te letten en bezwaren serieus te nemen maar aan de andere kant een uitermate kwetsbaar en amateuristisch systeem handhaaft om de dichters te beoordelen. Op deze manier is er een grote kans dat de Fransman zich straks wereldkampioen mag noemen, hij moet er gewoon voor zorgen dat er veel vrienden en kennissen in het publiek zitten. Parallel vindt ook het nationale kampioenschap plaats, ook een fijn publiek om enthousiast op de Franse kandidaat te stemmen.
Ik sprak later met een vrouw van de organisatie over hun jurykeuze. Haar antwoord kwam erop neer dat men vooral graag gewone mensen erbij wil trekken en de poezie laagdrempelig wil maken en dat het uiteindelijk toch vooral om de fun gaat. En het is ook wel grappig, een klein aantal toevallige of geforceerde bezoekers zonder enige deskundigheid die bepalen wie de titel wel of niet verdiend mag hebben.
Serieus kan ik het WK niet meer nemen, het is meer een Eurovision Songcontest dan een echte wedstrijd, maar er blijft wel fun, dat wel. Leuke contacten met andere dichters, vanmiddag een ontzettend grappig optreden op een basisschool (zie vorige log). Als men ooit overweegt om er een echt WK van te maken zal het Poeziecircus ongetwijfeld kunnen adviseren. Er zal geen ideaal systeem bestaan maar hun concept van half applausmeter en half vakjury lijkt me vooralsnog het beste systeem om rampen te voorkomen. Met Dani uit Nieuw Mexico en Arik uit Israel was ik op school, waar kinderen erg enthousiast op ons alle drie maar vooral op Arik reageerden. Voor de volwassenen was zijn poezie te moeilijk, de kinderen hadden zonder twijfel hem gekozen.
Crisis
Gisteren wat crisis in Parijs. Een vrijwilligster die genoeg heeft van het gedrag van de charismatische en cholerische baas van het festival, Pilot, kwaad en huilend het pand verlaat. Een van de schaarse vrijwilligsters op wier schouders de hele organisatie van het wereldkampioenschap en tegelijkertijd ook het nationale Franse kampioenschap rust. Tegen alle adviezen in wilde Pilot om kosten te besparen liever met 6 dan met 20 vrijwilligers gaan werken. Dat breekt hem nu dus op, iedereen raakt overbelast en licht overspannen. Pilot zelf verviel gisteravond in een genânte woedeuitbarsting tegen deelnemers om niets, met als resultaat dat de Zweede Olivia even overwoog om niet meer deel te nemen aan de halve finale. De halve finale die wij zagen (de andere halve finale vond parallel ergens anders plaats) was trouwens wel heel sterk, heel goede kandidaten. Maar daarover nu verder niets, na de finale zullen wij nog eens iets laten horen, nu en vandaag voor de afwisseling gewoon eens Parijs en wat gummetjes kijken enzovoort.
Bernhard.
Fin du circuuz
Vanuit Utrecht nu: winnaar van de World Slam 2008 is Danny Sherrard de les Etats Unis!
Finalisten waren Olivia Bergdahl (Zweden), Deanna Rodger (Engeland), Barcella (Frankrijk), Sebastian Rabsahl (Duitsland) en Danny Sherrard (VS).
Net terug uit Parijs. Straks meer over die geweldige finale gisteren.
<< Vorige 1 2 Volgende >>
|
|
|
